Gewone Mense

Hierdie stories gaan oor gewone mense.

Nie gewoon in die sin van onbelangrik nie — gewoon in die sin van werklik. Mense wat brood koop en rekeninge betaal en saans te moeg is vir groot gedagtes. Mense wat liefhet op maniere wat nie altyd mooi lyk van buite nie. Mense wat dinge dra wat niemand sien nie, omdat die lewe nie wag vir jou om klaar te dra voor dit jou iets anders gee nie.

Daar is geen helde in hierdie bladsye nie. Daar is ook geen skurke nie — of miskien is daar, maar hulle het redes, en die redes is herkenbaar, en dit is juis wat hulle gevaarlik maak.

Wat hier staan is die klein oomblikke. ʼn Kind wat sing omdat sy niks anders het nie. ʼn Ou vrou wat ʼn tweedehandse boek vashou langer as wat nodig is. ʼn Man met bak-ore wat sy hele lewe lank nie omgegee het wat ander dink nie — nie omdat hy dapper was nie, maar omdat hy geweet het wie hy is.

Sulke mense loop elke dag verby ons. Ons sien hulle by die koöperasie, in die eetsaal van ʼn ouetehuis, in ʼn huis met ʼn swembad waar niemand gelukkig is nie. Ons kyk en ons gaan aan, want ons het ons eie goed om te dra.

Hierdie boek vra net: bly ʼn oomblik langer.

Kyk wat daar is as jy lank genoeg kyk.